Hoe dat is, dat je dan toch

opeens de handen van je vader hebt

hij langzaam in je lichaam kruipt

zijn oude wonden openrijt

als waren het de jouwe

en dat je nooit gekeken hebt

naar wat zich dagelijks voltrok

hoe hij hetzelfde kind ooit was

het achterliet in het besef

van een intens berouwen

dat alle angsten eender zijn

deze nog het meest van al

maar dat hij met jou sterven zal

als oude foto’s in een doos

van ongekend vermoeden

je hebt je vleugels afgelegd

je voeten in beton gezet

een kind loopt door het huis

en zegt dat je zijn lieve vader bent

je wilt dat kind behoeden

© GtH

dit is een ander soort gedicht

dan u tot nu van mij gewend bent

dit is een ode aan de taal

aan het verhaal van poëzie

die de teneur van tijd beschrijft,

en dat u mij hebt willen horen

een buiging dan ook voor het feit

dat mijn woord u mocht bekoren

hier sta ik in mijn nederigheid

een man met niet meer dan een mond

een kleine stem die door de pen

zijn uitweg zoekt in ogen die hem lezen

dit is in wezen wie ik ben, een mens

als ieder ander ook, wat blijft is niets

dan stof of rook, elke voetstap zal vergaan

laat staan wat uitgesproken werd

de vluchtigheid van ijle lucht

de klucht van ons verlangen

maar dat er altijd dichters zijn

vooral meer dichters dan soldaten

is wat de wereld nodig heeft

een woord dat waarlijk inhoud geeft

aan al wat leeft en sterven zal

in vrije val als elke letter die ik sprak

die ik mij liet ontlokken

© GtH

Als ik je zeg dat alles mag

dat oeverloos geen kader kent

ik nooit iemand anders was

en zeker niet de jouwe

ik kom je ergens tegemoet

een landschap in majeur gestemd

daar zal ik je een canvas zijn

maar nooit om vast te houden

dan wil ik je een minnaar zijn

een God gelijk, equivalent

aan alles dat ooit ’t leven laat

om nieuw weer te ontvouwen

als alles dan weer adem vindt

en elk getal zijn exponent

leg ik je in ’t landschap neer

om wat ik liefheb, oeverloos

van afstand te beschouwen

© GtH

Ik heb me  ongemerkt en klein

naast je naaktzijn neergelegd

nam zeven bossen bloemen mee

om je een week te troosten

ik ruik je door de bloemen heen

het voelt als rode rozen

fluister een liedje in je oor

zoals een liedje is bedoeld

en weet dat ik hier sterven mag

tot ik weer naast je wakker wordt

en schaamteloze tranen stort

om de gezongen leugen

jij dient me dapper van repliek

met een vergane didactiek

van licht dat door de vensters slaat

en alle angst die mij bezit

zich losmaakt uit dit oude lijf

geen duivel nog te dansen staat

ik fluister liedjes in je oor

zoals liedjes zijn bedoeld

en weet wat ik in vluchten zocht

ik in dit sterven vinden mocht

de waarheid in de leugen

© GtH

Hoe machtig mooi zich toch dit weelderige landschap

uitstrekt naar een horizon die puntsgewijs

doorbroken wordt door boerderij of  bomenrij

en wij de ogen kregen ook om aan te zien

hoe loom zich af en toe de najaarszon nog

op de dauw in het weidse veld te rusten legt

hoe al het groen nog volop leven draagt

alsof de kou niet langzaamaan al elke nacht

tergend aan de diepgeslagen wortels knaagt

en dan met al die pracht omgeven dit dorp hier ligt

waar ik door kleine straatjes dwaal van baksteen

vol geschiedenis, waar zondag nog een rustdag is

hoe op zo’n dag ook alles uiterst kalm lijkt te leven

de klok sereen zijn uren slaat door alle aardse

herrie heen die in dit dorp niet binnen dringt

dat kun je met  geen pen, zo mooi als ’t is, beschrijven

© GtH

Daar aan de kop van de Havendijk staat

Een stukje erfenis uit een voorbijgegane tijd

Na alle jaren vol van vlijt

Is het nu een thuis voor de bruine vloot

En als ook elke steen nog spreekt

Uit elke voeg nog adem stoot en

Wasemt van de handelsgeest

En wat hier dagelijks zoal speelde

Van vissersvolk en handelaren

In conclaaf om oogst en prijs

Stalen knuisten, zwarte pakken

Alle vis vers in het ijs

Fier de schouders, fel het bieden

Steen de blik en ferm de lieden

Lang is het toch alweer geleden

Alles gaat gestaag vooruit maar

Geen geschiedenis verloren

© Gijs ter Haar

zou je me nog kennen

onvoorwaardelijk mijn lippen toetsen

elke lijn die daar en toen getekend werd

navertellen kunnen met het puntje van je tong

jij was toch al vijftien

ik nog vele malen

jonger maar daar

onder een houten hemel was het

fietsenhok al wat ik van de wereld wilde

zo leerde ik van liefde weten

onaf en dat onafgebroken

enig in zijn soort en

nooit meer te herhalen

ik mocht mijn eerste borsten zien

kwam daarvan kotsend klaar

© GtH

Het is de rust en hoe het uit de bomen

op het komen en het gaan

van alle tijden op ons

neder lijkt te dalen

het is de eenvoud van het leven

in een keuvelend bestaan waar

ouders simultaan hun kinderen

van school afhalen

het is de stilte in mijn tuin

verschoond van werelds lijden

en hoe het zacht de stenen

op mijn schoongeschrobde straatje kust

het is het lavende contrast

tussen de zuiverheid van zeden

en de pretentie van de steden

door haast en chaos aangetast

het is een welgemeende groet

uit de mond van een vreemde

en hoe ik daardoor telkens

nieuwe vrienden weer ontmoet

het is niet meer dan dat

maar dat is meer dan genoeg

dit dorp waar ik thuiskwam

dat ik altijd in mij droeg

© Gijs ter Haar

Het zomert in het dorp

en al wat leeft viert vrolijk feest

van kwakend jong tot oud en kras

flaneert of zit op een terras

met elke week wel wat te doen

de mooiste kraplap uit de kast

de sjulk wordt extra glad gestreken

de mannen in hun boezeroen

die op het Spui zijn neer gestreken

als was ’t weer een eeuw geleden

dit zijn de weken van weleer

van dagen uit de oude doos

van braderie en palingrook

een ijsje bij de kar van Soos

een borrel ook, vis moet zwemmen

dit dorp, het heeft zijn eigen aard

het vaart zijn eigen koers en weet

van noeste arbeid in het zweet

de waarde van de eigen haard

maar uiteraard, en zo is ’t goed

ook dat je ’t leven vieren moet

© Gijs ter Haar